Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

Η «ΤΥΡΑΝΝΙΑ» ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Το Πάσχα, η μεγαλύτερη εορτή των Ελλήνων, είναι η εορτή της χαράς, της ομορφιάς, της ελπίδας και του φωτός. Μάλιστα, καθώς εορτάζεται την Άνοιξη, μέσα στην αναγέννηση της φύσης και στην ευωδιά των λουλουδιών, το περιεχόμενό της αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές, καθότι το έντονο φως του ήλιου και η διαύγεια της ανοιξιάτικης ατμόσφαιρας αναδεικνύουν με τον πιο περίλαμπρο τρόπο το αναστάσιμο μήνυμα. Κι είναι αυτό το μήνυμα η νίκη της ζωής, του κάλλους και του φωτός κατά του θανάτου, της ασχήμιας και του σκότους. Με την Ανάσταση του Χριστού τα «πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια». Όλα φωτίζονται από τη δύναμη του αναστάσιμου γεγονότος. Όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής, «όλα γύρω μας είναι φως». Και είναι αυτό το αναστάσιμο φως όχι το φυσικό φως του ήλιου, αλλά το πνευματικό φως, αυτό που δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο να νικήσει το θάνατο, όπως ακριβώς το φυσικό φως του ήλιου είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη της ζωής ως βιολογικού φαινομένου. Η Ανάσταση είναι η εγγύηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να νικήσει όλους τους θανάτους: τον πνευματικό, το συναισθηματικό, τον οντολογικό- ψυχικό. Όμως αυτό δεν είναι κάτι μαγικό ούτε και έρχεται δίχως την προσπάθεια του ανθρώπου. Η Ανάσταση παρέχεται ως η δυνατότητα μιας ρήξης με αυτό που αποκαλούμε «κακό» και νίκης πάνω σε αυτό. Το θέμα είναι να επιλέξουμε τη ζωή αντί του θανάτου, το φως αντί του σκότους και να σχετιστούμε μαζί τους.

Κι ενώ έτσι έχουν τα πράγματα κι αυτό είναι το φωτεινό μήνυμα του ελληνορθόδοξου Πάσχα, πολλοί είναι εκείνοι που επιλέγουν τον πνευματικό και συναισθηματικό θάνατο αντί της πληρότητας της ζωής, το σκοτάδι αντί του φωτός. «Το φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι όμως αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το φως, γιατί οι πράξεις τους είναι πονηρές» (Ιωάν. 3,19). Για τους ανθρώπους αυτούς το φως είναι μια τυραννία που δεν την αντέχουν, όπως ακριβώς λέει ο Κ. Καβάφης στο ποίημά του «Τα Παράθυρα». Πρόκειται για όσους προτιμούν και αρέσκονται να ζουν στο σκοτάδι, στα λαγούμια του κακού, εκεί όπου δεν μπορούν να αισθανθούν και να νιώσουν παρά μόνο το εγώ τους, παραδομένοι σε ένα βαθύ πνευματικό και συναισθηματικό λήθαργο. Ο σκοτεινός Εφέσιος σοφός, ο Ηράκλειτος, είχε γράψει ότι για τους ξύπνιους, τους ανθρώπους δηλαδή του φωτός, ο κόσμος είναι ένας και κοινός, ενώ ο καθένας από τους κοιμισμένους, τους παραδομένους δηλαδή στη ζωή του πνευματικού σκοταδιού, στρέφεται και εγκλωβίζεται στο δικό του ατομικό (και ονειρικό) κόσμο έτσι, ώστε κανείς να μη μπορεί να επικοινωνήσει με τον άλλο, πράγμα που αποτελεί την αληθινή κόλαση του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι του σκότους είναι σαν τους τυφλοπόντικες που δεν ζουν παρά μόνο στα υπόγεια και σκοτεινά λαγούμια. Για τα ζώα αυτά η έξοδος στο φως είναι αληθινή τυραννία. Μήπως συμβαίνει το ίδιο και με τους ανθρώπους του σκότους; Κι όμως, αν το σκεφτούμε πιο βαθιά, θα παραδεχτούμε πως δεν είναι τυραννία το φως καθεαυτό, αλλά η έξοδος προς το φως, το αντίκρισμα του φωτός. Ας αναλογιστούμε πώς νιώθουμε, όταν από ένα σκοτεινό δωμάτιο βγούμε απότομα στο φως του ήλιου:  τα μάτια μας πονάνε και κλείνουν, το φως μάς τυραννά κι όλα στην αρχή τα βλέπουμε μαύρα. Είναι ακριβώς η εικόνα που περιγράφει ο Πλάτωνας στο «μύθο του σπηλαίου», όταν ένας από τους δεσμώτες που ζουν στο σπήλαιο απελευθερώνεται, αρχίζει να ανέρχεται σιγά-σιγά από τα βάθη της ανήλιαγης σπηλιάς προς το φως και αντικρίζει για πρώτη φορά τον ήλιο. «Όταν ο απελευθερωμένος  δεσμώτης αναγκαστεί να στρέψει το βλέμμα του προς το φως», γράφει ο Πλάτων, «πονούν τα μάτια του και προσπαθεί να στρέψει αλλού το βλέμμα και να αποφύγει να κοιτάξει». Αυτό τον πόνο φοβούνται και δεν θέλουν να νιώσουν οι άνθρωποι του σκότους. Γιατί τότε θα είναι αναγκασμένοι να αντικρίσουν για πρώτη φορά τον αληθινό κόσμο, να αφήσουν πίσω τους ό, τι τους κρατούσε δέσμιους του σκοταδιού και να δουν κατάματα τον ίδιο τον εαυτό τους.

Προπάντων αυτό το τελευταίο είναι σίγουρο ότι τους τρομάζει. Επειδή θα δουν έναν εαυτό σκοτεινό, διαβολικό, παραδομένο στο έλεος του κακού. Επειδή το φως θα διεισδύσει στα βάθη του εαυτού τους και καταλάβουν ότι μέσα τους φωλιάζει το σκοτάδι του θανάτου. Γιατί είναι όντως άνθρωπος του θανάτου εκείνος που, βυθισμένος στο σκοτεινό του εγώ, πυροβολεί τη μέρα του Πάσχα, για να κάμει το κέφι του,  και σκοτώνει το συνάνθρωπό του. Εκείνος που πετάει «για πλάκα» μέσα στους συνανθρώπους του τις κροτίδες και τους τραυματίζει ή τους αφαιρεί τη ζωή. Εκείνος που αφαιρεί τη ζωή ανθρώπων για ασήμαντη αφορμή. Εκείνος που εξολοθρεύει τα ανυπεράσπιστα ζώα με δηλητήριο. Εκείνος που εμπορεύεται το λευκό ή το μαύρο θάνατο. Εκείνος που εκμεταλλεύεται το συνάνθρωπό του με οποιοδήποτε τρόπο. Εκείνος που στα σκοτεινά μηχανεύεται το κακό  κλπ. 

Δυστυχώς, δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν στο πνευματικό σκοτάδι σαν τους τυφλοπόντικες. Είμαστε τα πλάσματα που έχουμε το προνόμιο της ελευθερίας, να σχοινοβατούμε, δηλαδή, μεταξύ του σκότους και του φωτός, μεταξύ της αποκτήνωσης και τη θεοποίησης. Η Ανάσταση του Χριστού είναι μια διαρκής υπόμνηση πως μπορούμε να γίνουμε πλάσματα του φωτός, πως είμαστε πλασμένοι για πολύ υψηλές πτήσεις και πως μπορούμε να υπερβούμε τα ζωώδη μας ένστικτα και να  βρούμε τον αληθινό ανθρώπινο εαυτό μας, δηλαδή την ανθρωπιά μας, βγαίνοντας από τη σκοτεινή σπηλιά που μας έχουν εγκλωβίσει το εγώ και το ατομικό συμφέρον. Ο κόσμος του φωτός δεν είναι δίπλα μας,  είναι μέσα μας. Ας τον ανακαλύψουμε, ακολουθώντας το αναστάσιμο μήνυμα.

 

Γιάννης Γ. Τσερεβελάκης