Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΠΙ ΞΥΡΟΥ ΑΚΜΗΣ

Όταν οι πατέρες του οράματος της ενωμένης Ευρώπης, ύστερα από τον καταστρεπτικό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεκίνησαν την υλοποίηση του οράματός τους, με σκοπό να μη ξαναζήσει η Ευρώπη τη φρίκη του πολέμου, είναι απόλυτα σίγουρο πως δεν μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν ότι θα έφτανε η ώρα που τα ευρωπαϊκά κράτη, ύστερα από εξήντα χρόνια περίπου από την ίδρυση της Ε.Ο.Κ.(Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας), θα ύψωναν και πάλι φράχτες στα σύνορά τους. Πολύ περισσότερο, κανείς από εμάς που ζήσαμε την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι, ύστερα από εικοσιπέντε χρόνια, τα τείχη θα υψώνονταν ξανά, για να κλείσουν το δρόμο στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Μήπως, λοιπόν, ζούμε το τέλος της πορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση; Μήπως το όραμα της ευρωπαϊκής ενότητας στηρίχτηκε σε φρούδες ελπίδες;

Η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι πορεία απόλυτα προβλέψιμη. Υπάρχουν γεγοντα που δύσκολα μπορεί να προΐδει κανείς και, άρα, δύσκολα να τα προλάβει ή, κι αν τα προβλέψει, είναι δύσκολο να συλλάβει σε όλη τους την έκταση τις συνέπειές τους. Ένα τέτοιο γεγονός είναι και το προσφυγικό, που, όπως δείχνουν τα πράγματα, εκτός του ότι δεν θα τελειώσει σύντομα, λειτούργησε και λειτουργεί σαν καταλύτης,  προκαλώντας σοβαρές αλλαγές στις διαθέσεις και στη στάση των Ευρωπαίων πολιτών και πολιτικών και ανατροπές στο ευρωπαϊκό κοινωνικό και οικονομικό status, με σοβαρές συνέπειες για τη συνοχή των 28 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι, πέραν της σοβαρής οικονομικής κρίσης που πλήττει πολλές χώρες της Ένωσης, το προσφυγικό έφερε στο φως και έκαμε να γίνουν πιο ισχυρά κάποια επικίνδυνα, εντός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, φαινόμενα. Διότι η Ευρώπη όχι μόνο βρέθηκε ανέτοιμη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, αλλά και όταν έκαμε την πρώτη προσπάθεια για μια συμφωνία μεταξύ των κρατών-μελών της Ένωσης, αυτή έπεσε στο κενό, παρά τις υποσχέσεις για την τήρησή της. Επιβεβαιώθηκε εδώ ο Θουκυδίδης, ο οποίος έβαλε στο στόμα των Κορινθίων πρέσβεων τα παρακάτω(μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): «Κανείς ποτέ δεν δεικνύει κατά την εκτέλεσιν ενός σχεδίου την ιδίαν εμπιστοσύνην, την οποίαν και κατά την σύλληψίν του. Αλλά συλλαμβάνουμε μεν σχέδια με το αίσθημα της ασφαλείας, υπολειπόμεθα όμως εις την εκτέλεσιν ένεκα φόβου» (Ιστοριών, Α, 120).

Πράγματι, αυτό δεν έπραξαν πολλά ευρωπαϊκά κράτη (π.χ. Ουγγαρία, Αυστρία, Τσεχία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία); Δεν συμφώνησαν όλοι εκ του ασφαλούς πώς θα γίνει καταμερισμός των προσφύγων, αλλά, σαν ήρθε η ώρα της εκτέλεσης της απόφασης, δεν ξύπνησε μέσα τους ο φόβος, η ξενοφοβία; Αναδύθηκαν έτσι μέσα απ’ το ανθρώπινο υποσυνείδητο παμπάλαιοι φόβοι και φοβίες, όλα όσα γεννά στην ανθρώπινη ψυχή η εμφάνιση του ξένου, του «άλλου», του διαφορετικού. Φαίνεται όμως πως, πέρα από τη διαφορά θρησκείας, εθνότητας και κουλτούρας μεταξύ προσφύγων/μεταναστών και Ευρωπαίων, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η ιστορία, καθώς πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί έζησαν για χρόνια κάτω από το μουσουλμανικό ξίφος.

Πέραν αυτών, όμως, εξαιτίας του προσφυγικού, που ανέδειξε την αδυναμία των Ευρωπαίων να συνεννοηθούν, έκαμαν την εμφάνισή τους και δυο άλλα επικίνδυνα για τη συνοχή  Ευρώπης φαινόμενα: η άνοδος των εθνικιστικών/ξενοφοβικών κομμάτων και ο κίνδυνος που το φαινόμενο αυτό γεννά για τη δημοκρατία και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Για το πρώτο δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά πράγματα, αφού τα εκλογικά αποτελέσματα στις χώρες της Ευρώπης δείχνουν ότι οι εθνικιστές κερδίζουν διαρκώς έδαφος, ένα φαινόμενο που οι Ευρωπαίοι δημοκράτες θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά, αν θέλουν ολόκληρη η Ευρώπη να μη ζήσει την εμπειρία της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Διότι, τούτη τη στιγμή η Ευρώπη μοιάζει να έχει επιστρέψει στο Μεσοπόλεμο, καθώς τα κράτη και οι λαοί αλληλοκατηγορούνται για την εφαρμοζόμενη πολιτική έναντι του προσφυγικού προβλήματος. Έτσι, η εικόνα που παρουσιάζει  Ευρώπη είναι σχεδόν αποκαρδιωτική για τους ανθρώπους που πίστεψαν και πιστεύουν στο ευρωπαϊκό όραμα.

Ό, τι χαρακτηρίζει την Ευρώπη, ο ίδιος ο πολιτισμός της, είναι ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, σεβασμός που αποτυπώθηκε στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ειδικά, όσον αφορά τους πρόσφυγες, στις διάφορες (σχετικές με τους πρόσφυγες) διακηρύξεις και συμφωνίες. Κι όμως σήμερα αυτές οι διακηρύξεις μένουν νεκρό γράμμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των προσφύγων ουδόλως ή ελάχιστα τηρούνται και γίνονται σεβαστά. Μια απλή ανάγνωση των διακηρύξεων αυτών και σύγκριση με όσα συμβαίνουν θα πείσει για του λόγου το ασφαλές. Την ίδια στιγμή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σιωπά ένοχα, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ στέλνει την Αντζελίνα Τζολί (για να κάμει τι;) στην Ελλάδα, ενώ και ο ρόλος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΗΚΥΟ)  δεν είναι και ο καλύτερος, σύμφωνα με τη δήλωση του κ. Μουζάλα.

Η Ευρώπη, λοιπόν, στέκεται μπροστά στο πρόβλημα όχι μόνο  χωρίς κοινή φωνή και ενιαία στάση, αλλά και με υψωμένους φράχτες, κόντρα στον ίδιο της το εαυτό και τον πολιτισμό της. Υφίσταται, λοιπόν η Ευρώπη, όπως την οραματίστηκαν άνθρωποι σαν τον Αντενάουερ, τον Σαρλ Ντε Γκωλ, τον Μιτεράν, τον Βιλυ Μπραντ, τον Ντελόρ, ή αυτό που λέμε Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μόνο στα χαρτιά; Διότι η Ευρώπη που χτίζεται μόνο πάνω στα συμφέροντα και δεν λαμβάνει υπόψη τον βαθύτερο εαυτό της, που είναι ο κοινός ευρωπαϊκός της πολιτισμός, δεν μπορεί να έχει μέλλον. 

Θα πει ίσως κάποιος ότι τα κράτη έχουν χρέος να προφυλάξουν τις κοινωνίες τους και, επομένως, δεν μπορούν να κατηγορηθούν για την αρνητική τους στάση έναντι των προσφύγων και μεταναστών, που κομίζουν μια διαφορετική κουλτούρα. Ωστόσο, αυτό συνιστά μια μετατόπιση του προβλήματος, διότι, αν θέλουν τα ευρωπαϊκά κράτη να συναποτελούν Ένωση, θα πρέπει να αποφασίζουν από κοινού.  Διαφορετικά, ας αποχωρήσουν από την Ένωση, ώστε το κάθε κράτος να πράξει κατά το συμφέρον του. Όσο όμως θέλουν να λέγονται Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει και να αποφασίζουν και να ενεργούν από κοινού και με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πρόδηλο ότι βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, εν όψει μάλιστα κι ενός ενδεχομένου Brexit. Και δυστυχώς, τούτη την κρίσιμη στιγμή που κρίνεται η συνοχή της, καθώς η οικονομική κρίση την ταλανίζει και τα σύννεφα του ακραίου εθνικισμού έχουν κάμει την εμφάνισή τους, απειλώντας όχι απλώς τη δημοκρατία αλλά την ίδια ύπαρξή της, από την Ευρώπη απουσιάζει ο ηγέτης, αυτός που, γνωρίζοντας, όπως ο αρχαίος μεγάλος ηγέτης Περικλής, ότι «το αιφνίδιον και το απροσδόκητον και το παρά πάντα υπολογισμόν επερχομενον καταβάλλει το φρόνημα» (Θουκυδίδη, Ιστοριών, Β, 61), θα τονώσει το φρόνημα των Ευρωπαίων, θα δώσει ώθηση στο ευρωπαϊκό όραμα, θα εμπνεύσει την πίστη στην αξία της Ενωμένης Ευρώπης και θα οδηγήσει στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

 

Γιάννης Γ. Τσερεβελάκης