Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

ΜΕ ΤΟ ΥΦΑΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η έννοια της αγάπης είναι συνυφασμένη με τη χριστιανική διδασκαλία τόσο στενά, ώστε είναι αδύνατο να μιλήσει κανείς για Χριστιανισμό χωρίς αναφορά σε αυτήν. Στην αρχαιότητα η έννοια της αγάπης αποδιδόταν με την έννοια της φιλίας. Από την τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη»είναι γνωστή η περίφημη φράση της ηρωίδας, με την οποία αντιδιαστέλλει το δικό της ήθος από το ήθος του τυραννικού Κρέοντα: «Ούτι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν», δηλαδή, «δεν γεννήθηκα για να μοιράζομαι το μίσος αλλά την αγάπη». Η φιλία, ωστόσο, για τους αρχαίους Έλληνες δεν ήταν ακριβώς συνώνυμη της αγάπης, αλλά είχε τη σημασία του συνδέσμου που ένωνε τους πολίτες και τους έκανε άτομα ισότιμα και όμοια μεταξύ τους. Υπ’ αυτή την έννοια, όπως γράφει ο σπουδαίος ελληνιστής και στοχαστής Jean Rierre Vernant, «για τον αρχαίο Έλληνα, δεν μπορείς να είσαι φίλος παρά με κάποιον που είναι όμοιος, από μια ορισμένη άποψη, με εσένα: ένας Έλληνας με έναν Έλληνα, ένας πολίτης με έναν πολίτη».
Αντίθετα, η αγάπη, έτσι όπως τη δίδαξε ο Χριστός, έχει ένα σαφώς   οικουμενικό χαρακτήρα, ξεπερνά τα όρια της πολιτικής και εθνικής ομοιότητας και έχει την αναφορά της πλέον στον άνθρωπο ως άνθρωπο, πέρα από επιμέρους διαφορές, αφορά δηλαδή την ίδια την ουσία του ανθρώπου και όχι τις μεταβλητές ιδιότητες, που μπορεί να έχουν σχέση με την εθνική καταγωγή, τη θρησκεία, τη φυλή, το φύλο κλπ. Η κεντρική θέση που έχει η αγάπη στη χριστιανική διδασκαλία ξεκινά από τη ρήση του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού, ο οποίος με επιγραμματικό τρόπο είπε ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Αν, λοιπόν, ο ίδιος ο Θεός είναι αγάπη, τότε το στημόνι της ανθρώπινης ζωής υφαίνεται με το υφάδι της αγάπης και γι’ αυτό όποιος λέει ότι αγαπά το Θεό χωρίς να αγαπά τον άλλο άνθρωπο, αυτός λέγει ψέματα, γράφει και πάλι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α΄ Επιστολή του. Η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη, λοιπόν, είναι αληθινή και πλήρης, μόνο όταν ο άνθρωπος αγαπά. Ο Ντοστογιέφσκι το έχει πει ξεκάθαρα: «Αγαπώ, άρα υπάρχω».
Αλλά τι είναι ακριβώς η αγάπη; Συνήθως τη θεωρούμε ένα συναίσθημα σαν τα άλλα ανθρώπινα συναισθήματα, όπως είναι ο έρωτας ή η φιλία. Ωστόσο, η αγάπη, σύμφωνα με όσα είπαμε, είναι πιο πέρα από αυτά, είναι κάτι πλατύτερο και βαθύτερο. Ο ερωτευμένος αγαπά, αλλά η αγάπη του μπορεί εύκολα να ξεθυμάνει ή και να μεταβληθεί σε μίσος, επειδή ο έρωτας απαιτεί αποκλειστικότητα αλλά και επειδή συχνά συγχέεται με το σεξουαλικό ένστικτο. Από την άλλη, και η φιλία θέτει κάποια όρια και απαιτεί ως προϋπόθεση την ομοιότητα των αντιλήψεων(χωρίς αυτό να είναι απόλυτο) και τη θέληση αποδοχής εκ μέρους του άλλου. Αντίθετα, η αγάπη πάει πολύ πιο πέρα: συγκερνά αλλά και υπερβαίνει, ταυτόχρονα, την αποκλειστικότητα του έρωτα και τις απαιτήσεις της φιλίας και απευθύνεται στον καθένα με την προσωπική ένταση του έρωτα και τη θέληση του μοιράσματος της φιλίας. Ο αγαπών δίδει τα πάντα στον αγαπώμενο, δίχως να περιμένει ανταπόδοση, διότι ο αγαπώμενος είναι το alter ego του. Όταν ο Χριστός είπε το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν», αυτό εννοούσε: ότι δηλαδή ο άλλος είναι σαν τον εαυτό μας, είναι ο εαυτός μας, που τον βλέπουμε στο πρόσωπο του άλλου ανθρώπου. Γι’ αυτό και η αγάπη είναι στην ουσία μια υπέρβαση του εγωισμού μας με σκοπό τη συνάντηση με το συνάνθρωπο και τη δημιουργία μιας σχέσης ουσιαστικής μαζί του.
Αλλά η αγάπη πάει ακόμη πιο πέρα από τον άνθρωπο: αφορά όλο το φυσικό κόσμο, όλη τη κτιστή δημιουργία: τα ζώα, τα φυτά, τη γη, το νερό, τον αέρα. Το ίδιο το σύμπαν υπάρχει, επειδή ανάμεσα στα άστρα και τους πλανήτες λειτουργεί η συνοχή και υπάρχει η αλληλεξάρτηση. Έτσι, η αγάπη παύει να είναι απλώς ένα συναίσθημα και γίνεται η ενοποιός και συνεκτική δύναμη του κόσμου και της κοινωνίας των ανθρώπων. Και παρόλο που, τόσο στην ανθρώπινη κοινωνία, όσο και στο φυσικό κόσμο, υπάρχει η «έρις», δηλαδή ο ανταγωνισμός, τον τελικό λόγο τον έχει η αγάπη, αφού χωρίς αυτήν όλα καταλήγουν στο χάος και ο άνθρωπος βυθίζεται στην απελπισία και γίνεται έρμαιο της βίας.
Κλείνοντας, ας ακούσουμε τα λόγια του ποιητή Νίκου Καρούζου:


Αγάπη μείνε στην καρδιά,


αυτός ας είναι ο κανών του τραγουδιού σου.


Με την αγάπη θα σηκώσουμε την απελπισία μας


απ’ τ’ αμπάρια του κορμιού.

Αυτή την αγάπη έχουμε ανάγκη σε όλες τις εποχές και ειδικά σήμερα, που η απελπισία έχει αρχίσει να διαλύει το στημόνι της ζωής μας.