Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Η Μ. Τεσσαρακοστή αρχίζει με τον Κατανυκτικό Εσπερινό της Κυριακής της Τυροφάγου και τελειώνει την Παρασκευή προ των Βαΐων. Πρόκειται για σαράντα ημέρες ασκήσεως με νηστεία, προσευχή, συμμετοχή στη λατρεία και αγαθά έργα. Ο αριθμός «σαράντα» έχει καθοριστεί με βάση γεγονότα της Αγίας Γραφής: ο Μωυσής νήστεψε για σαράντα ημέρες προτού ανεβεί στο όρος Σινά, για να πάρει από το Θεό το θείο Νόμο∙ το ίδιο και ο προφήτης Ηλίας. Ιδιαίτερα όμως στη διαμόρφωση του αριθμού «σαράντα» επέδρασε το παράδειγμα του Χριστού, ο οποίος, πριν από την έναρξη της δημόσιας δράσης Του, νήστεψε σαράντα ημερονύκτια (Ματθ. 4,2).
Η περίοδος της Σαρακοστής περιλαμβάνει πέντε Κυριακές, που αριθμούνται κατά σειρά ως Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ και Ε΄ Κυριακή των Νηστειών. Κάθε Κυριακή έχει κι ένα διαφορετικό εορτολογικό θέμα. Έτσι η Α΄ Κυριακή είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας, κατά την οποία εορτάζουμε την αναστήλωση των θείων και ιερών εικόνων, έπειτα από την Εικονομαχία, που συντάραξε σε δυο φάσεις τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για εκατό περίπου χρόνια και τέλειωσε το 843 μ. Χ. με την οριστική νίκη της Ορθοδοξίας. Η Β΄ Κυριακή είναι αφιερωμένη στον άγιο Γρηγόριο, επίσκοπο Θεσσαλονίκης τον Παλαμά, και αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της προηγούμενης Κυριακής, επειδή, με πρωτοστάτη τον άγιο Γρηγόριο, έχουμε ένα νέο θρίαμβο της Ορθοδοξίας, αυτή τη φορά εναντίον των αιρετικών διδασκαλιών που στρέφονταν εναντίον των ησυχαστών μοναχών. Η Γ΄ Κυριακή ονομάζεται  Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, διότι η Εκκλησία, προκειμένου να μας δυναμώσει στον πνευματικό αγώνα μας και για να μη μας καταβάλει η κόπωση της νηστείας (επειδή βρισκόμαστε στη μέση της Σαρακοστής), υψώνει το Σταυρό στο κέντρο των ναών και ζητά από εμάς να τον προσκυνήσουμε. Έτσι, θυμούμαστε το σταυρό που σήκωσε ο ίδιος ο Χριστός για τη σωτηρία μας, γεγονός που μας ξαλαφρώνει, μας δίνει θάρρος να συνεχίσουμε τον πνευματικό αγώνα και μας ενισχύει στην πορεία μας προς την άνω Ιερουσαλήμ και το άγιο Πάσχα.
Στο πνεύμα της Μ. Τεσσαρακοστής βρίσκονται και οι Δ΄ και Ε΄ Κυριακές των Νηστειών. Η Δ΄ Κυριακή είναι  αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη, συγγραφέα ενός σπουδαιότατου ασκητικού έργου, που ονομάζεται «Κλίμαξ». Η «Κλίμαξ» (η λέξη σημαίνει «σκάλα» στα νεοελληνικά) περιγράφει την πορεία προς τη θέωση σαν μία ανάβαση σε μία σκάλα προς τον ουρανό, κάθε σκαλί της οποίας είναι μία αρετή που πρέπει να κατακτήσει ο πιστός, για να πετύχει το σκοπό του και να μην κατακρημνιστεί από αυτή. Το θεόπνευστο αυτό βιβλίο αποτέλεσε και αποτελεί ένα οδηγό για όλους τους Ορθοδόξους κάθε εποχής. Η Ε΄ Κυριακή είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας σε μια άλλη μεγάλη ασκητική μορφή, την οσία Μαρία την Αιγυπτία, υπόδειγμα αληθινής μετάνοιας και ριζικής αλλαγής τρόπου ζωής σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού. Προβάλλοντας τους δυο αυτούς αγίους (έναν άνδρα και μια γυναίκα) ως πρότυπα, η Εκκλησία θέλει αφενός να δηλώσει ότι η άσκηση αφορά εξίσου και τον άνδρα και τη γυναίκα και, αφετέρου, να ενθαρρύνει και να εμπνεύσει τους πιστούς που αγωνίζονται στο στάδιο των αρετών. 

Για να ζήσουμε το πνεύμα της Μ. Τεσσαρακοστής, την κατάνυξη και το μυστικό μεγαλείο της, το πιο σημαντικό είναι η συμμετοχή στη λατρεία των ημερών, η οποία είναι διαφορετική από αυτή των άλλων περιόδων του λατρευτικού κύκλου και πολύ πλουσιότερη. Η λατρεία είναι αυτή που, κατά κύριο λόγο, συμβάλλει στη δημιουργία του ανάλογου «κλίματος», ώστε να μεταδοθεί στους χριστιανούς το ασκητικό πνεύμα των ημερών και να γίνουν έτσι ικανοί να λάβουν το μήνυμα της Σαρακοστής. Κι αν μας ρωτούσαν «ποιο είναι αυτό το μήνυμα;», η απάντηση θα ήταν μια λέξη, η λέξη «χαρμολύπη», δηλαδή μια χαρούμενη λύπη. Ακούγεται ίσως παράδοξη αυτή η λέξη, κι όμως αυτή είναι η πραγματικότητα. Διότι, αν προσέξουμε τις ακολουθίες και όλο το πνεύμα της περιόδου αυτής, θα διαπιστώσουμε ότι αναδίδουν και αποπνέουν μια ήρεμη θλίψη, ένα συναίσθημα που ξεχύνεται από τα σκούρα άμφια των ιερέων, από τις βαθιές «μετάνοιες» των πιστών και του ιερέα, από το λόγο και τη μουσική των τροπαρίων, από το αίσθημα της σιωπής. Καθώς όμως   συμμετέχουμε στη λατρεία, νιώθουμε σιγά-σιγά κάτι να αλλάζει μέσα μας, νιώθουμε την παρουσία και την αίσθηση ενός άλλου υπερουράνιου κόσμου. Μια εσωτερική ομορφιά φωτίζει την ψυχή μας και γεννιέται μέσα μας η χαρά και η επιθυμία για την προσέγγιση στο Θεό, ένα αίσθημα εσωτερικής ειρήνης καθώς επιστρέφουμε στο πατρικό σπίτι, όπως ο άσωτος υιός. Έτσι η αρχική θλίψη μεταβάλλεται σε χαρά και η Μ. Τεσσαρακοστή βιώνεται τελικά σαν πορεία προς το Πάσχα, την «εορτήν των εορτών και την πανήγυριν των πανηγύρεων»