Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ

Για μας τους ορθόδοξους χριστιανούς η Μ. Εβδομάδα και το άγιο Πάσχα αποτελούν την κορύφωση του εορτολογίου της Εκκλησίας μας. Διότι κατά τις ημέρες αυτές εορτάζουμε τα μεγάλα γεγονότα της σωτηρίας μας: το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Της Μ. Εβδομάδας προηγείται, ως ένα είδος προεορτίων, η ΣΤ΄ Εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής, κατά την οποία δεσπόζουν η ανάμνηση του θαύματος της ανάστασης του Λαζάρου και η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Η ανάσταση του τετραημέρου φίλου του Χριστού Λαζάρου αποτελεί την πιστοποίηση και της δικής μας αναστάσεως, όπως δείχνει και το απολυτίκιο της ημέρας: «Την κοινήν ανάστασιν προ του σου Πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…». Από την άλλη, η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα αποτελεί την απαρχή των Παθών αλλά και την εγγύηση του θριάμβου Του κατά του θανάτου. Έτσι, την Κυριακή των Βαΐων ξεκινά για τους χριστιανούς μια πορεία μαζί με το Χριστό, όχι όμως πια προς την επίγεια, αλλά προς την ουράνια Ιερουσαλήμ, όπως με χαρακτηριστικό τρόπο θα μας πει ο υμνογράφος στο τροπάριο που ψάλλεται  στον Όρθρο της Μ. Δευτέρας: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…∙ δεύτε ουν και ημείς κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν…και ακούσωμεν βοώντος αυτού∙ ουκέτι εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια το παθείν, αλλά αναβαίνω προς τον Πατέρα μου…και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη βασιλεία των ουρανών».
Καθεμιά από τις ημέρες της Μ. Εβδομάδας έχει κι ένα συγκεκριμένο θέμα: τη Μ. Δευτέρα εορτάζομε τη μνήμη του Ιωσήφ του Παγκάλου (ο Ιωσήφ είναι ο τύπος του ανθρώπου που πάσχει άδικα και γι’ αυτό αποτελεί μια προτύπωση του αδίκως πάσχοντος Χριστού) και ενθυμούμαστε την υπό του Χριστού «ξηρανθείσα συκή»∙ τη Μ. Τρίτη ακούμε τα φοβερά «ουαί»κατά των υποκριτών Φαρισαίων και ενθυμούμαστε την παραβολή των δέκα Παρθένων, ενώ τη Μ. Τετάρτη «μνείαν ποιούμεθα» της πόρνης εκείνης που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, οπότε και ψάλλεται το γνωστό τροπάριο της Κασσιανής. Τη Μ. Πέμπτη εορτάζουμε τον ιερό Νιπτήρα, δηλαδή το νίψιμο των ποδιών των μαθητών από το Χριστό, τον Μυστικό Δείπνο, την προσευχή του Χριστού στη Γεθσημανή και την προδοσία από τον Ιούδα. Τη Μ. Παρασκευή ενθυμούμαστε τα Άγια και φρικτά Πάθη του Χριστού, ενώ το Μ. Σάββατο «την θεόσωμον ταφήν και την εις Άδου κάθοδον». Το Μ. Σάββατον είναι και το προανάκρουσμα της Αναστάσεως, γι’ αυτό και τα τροπάρια της ημέρας είναι αναστάσιμα. Με το Μ. Σάββατο τελειώνει η Μ. Εβδομάδα (που ονομάζεται «μεγάλη», διότι, όπως γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, «τα αγαθά που μας προσέφερε ο Χριστός μέσα σ’ αυτή την Εβδομάδα είναι μεγάλα και ανείπωτα») και μαζί της και η περίοδος του Τριωδίου, για να ανοίξει μια άλλη μακρά χαρμόσυνη περίοδος, αυτή του Πεντηκοσταρίου.

Η νέα αυτή εορτολογική περίοδος αρχίζει με την εορτή του Πάσχα, που είναι, σύμφωνα με το μελωδικότατο Κανόνα του Πάσχα (τον οποίο έγραψε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός) «εορτή εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων», διότι την ημέρα αυτή «θανάτου εορτάζουμε νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν». Η εβραϊκή λέξη «Πάσχα»σημαίνει πέρασμα, διάβαση, διότι με την Ανάσταση του Χριστού οι πιστοί έχουμε τη δυνατότητα να περάσουμε από τον παλαιό κόσμο της φθοράς και του θανάτου στο νέο κόσμο που ανέτειλε από τον Τάφο του Χριστού, τον κόσμο όπου τον πρώτο λόγο τον έχει η ζωή, τον κόσμο της αφθαρσίας, της χαράς και του φωτός. Ο Χριστός με την Ανάστασή Του νίκησε το θάνατο και μας δίδει τη δυνατότητα να τον νικήσουμε κι εμείς. Γι’ αυτό και η ατμόσφαιρα της εορτής του Πάσχα είναι ατμόσφαιρα νίκης, χαράς και πανηγυριού, όπου ακούγεται πολλές φορές ο θριαμβευτικός ύμνος: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Μέσα στο ανοιξιάτικο κλίμα της εορτής οι χριστιανοί διατρανώνουμε σε όλους τους τόνους την πίστη μας στη νίκη του Χριστού κατά του θανάτου κι ανταλλάσσουμε για σαράντα ημέρες τον αναστάσιμο χαιρετισμό: «Χριστός ανέστη», «Αληθώς ανέστη!». Κι είμαστε γεμάτοι χαρά, γιατί μαζί με το Χριστό αναστηνόμαστε κι εμείς και γευόμαστε από τώρα την άφατη χαρά της Βασιλείας του Θεού. Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, κανένα και τίποτε να σβήσει από την καρδιά μας τη χαρά και την ελπίδα που γεννά η Ανάσταση  του Χριστού και η νίκη Του κατά του θανάτου.