Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

Η λέξη «Εκκλησία» βρίσκεται πολύ συχνά στα χείλη μας, χωρίς όμως και να είναι βέβαιο ότι λέγοντάς την καταλαβαίνουμε όλοι το ίδιο πράγμα. Πράγματι, η  Εκκλησία για πολλούς ταυτίζεται με τους κληρικούς (κυρίως με τον ανώτερο κλήρο), για άλλους πρόκειται για ένα παμπάλαιο, σεβαστό κατάλοιπο του παρελθόντος, το οποίο όμως αδυνατεί να δώσει λύσεις και απαντήσεις σε σύγχρονα προβλήματα, λόγω των παρωχημένων ιδεών του, ενώ για άλλους είναι ένας κερδοσκοπικός οργανισμός που συντελεί στον εύκολο πλουτισμό όσων ασχολούνται με αυτήν ως κληρικοί. Όμως όλες αυτές οι απόψεις δεν έχουν καμιά σχέση με αυτό που πραγματικά είναι η Εκκλησία.

Τι είναι, λοιπόν, τελικά η Εκκλησία; Παρόλο που ένας ορισμός της Εκκλησίας είναι δύσκολος, η απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να έχει την αρχή της στην αρχαιοελληνική λέξη «Εκκλησία», που σήμαινε για τους αρχαίους Αθηναίους τη σύναξη όλων των πολιτών, για να συζητηθούν διάφορα σημαντικά πολιτικά θέματα και να ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις. Αν υιοθετήθηκε η λέξη αυτή από τους πρώτους χριστιανούς, ήταν για να δηλώσει τη νέα πραγματικότητα της χριστιανικής κοινωνίας και τον κοινωνικό χαρακτήρα της χριστιανικής υπάρξεως. Η Εκκλησία ξεκίνησε από τις «αγάπες», τις συνάξεις δηλαδή των πρώτων χριστιανών γύρω από το κοινό τραπέζι για το κοινό φαγητό και για τη μετάληψη του Άρτου και του Οίνου «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Η Εκκλησία δήλωνε έτσι το χτίσιμο μιας νέας πραγματικότητας, μιας νέας πνευματικής ενότητας που δωρίζει η αγάπη του Θεού στον άνθρωπο και στην οποία ενσωματώνονται οι πιστοί και γίνονται αδελφοί «εν Χριστώ». Η αδελφική αυτή αγάπη είναι η μαρτυρία και η απόδειξη  αυτής της νέας κοινότητας. Γι’  αυτό ο χριστιανός που λέγει ότι ανήκει στην Εκκλησία, αλλά δεν αγαπά τους συνανθρώπους του, δεν είναι πραγματικός χριστιανός. Η Εκκλησία, λοιπόν, όπως την περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, είναι το σώμα του Χριστού, του οποίου μέλη είναι όλοι οι βαπτισμένοι χριστιανοί. Ανήκοντας σε αυτό το θεωμένο σώμα του Χριστού ο χριστιανός μεταμορφώνεται, γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος και σώζεται, καθώς ενώνεται με το Θεό και με τους αδελφούς του χριστιανούς. Με αυτό τον τρόπο πρέπει να βλέπουμε καταρχήν την Εκκλησία και πολύ λιγότερο ως ένα οργανισμό που υπάρχει για να λύνει ψυχολογικά ή κοινωνικά προβλήματα ή απλώς για να ικανοποιεί τις θρησκευτικές μας ανάγκες.