Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

ΑΙΡΕΣΕΙΣ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθώντας πιστά τη διδασκαλία των Αποστόλων, αγωνίστηκε δια των Πατέρων και των διδασκάλων της και κατόρθωσε όχι μόνο να αναπτύξει αλλά και να διατηρήσει αλώβητη μέσα στους αιώνες τη διδασκαλία του Χριστού. Μάλιστα, την αλήθεια της διδασκαλίας αυτής την επικύρωσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, την υπέγραψαν με το αίμα τους οι μάρτυρες της Εκκλησίας και την πότισαν με τα δάκρυα της άσκησής τους οι όσιοι και οι ασκητές έτσι, ώστε να μην είναι απλώς ένα νεκρό δόγμα, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα που, προσανατολίζοντας τον άνθρωπο προς την πηγή της ζωής, τον Τριαδικό Θεό, τον οδηγεί  στον ορθό βίο και τον σώζει από καθετί θέλει να διαστρέψει και να καταστρέψει το ανθρώπινο πρόσωπο.

Αν έκανε αυτό τον αγώνα για την ορθή πίστη και τον ορθό τρόπο ζωής η Εκκλησία ήταν, διότι απέναντί της βρήκε ανθρώπους οι οποίοι θέλησαν να ερμηνεύσουν και διαμορφώσουν τη διδασκαλία του Χριστού σύμφωνα με τις προσωπικές τους αντιλήψεις. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι αιρετικοί, άνθρωποι δηλαδή που απέσπασαν ένα τμήμα της διδασκαλίας του Χριστού και το θεώρησαν ως το, κατά τη γνώμη τους, ορθό. Διότι η λέξη«αίρεση» (από το αρχαίο ρήμα «αιρέομαι-ούμαι») σημαίνει την προσωπική επιλογή, την απόσπαση και απομάκρυνση από αυτό που το σύνολο και η συνείδηση της Εκκλησίας θεωρεί ως ορθό. Αυτό ακριβώς έκαμαν οι αιρετικοί: αποσπάστηκαν από το σώμα της Εκκλησίας και με τον τρόπο αυτό μια άποψή τους την έκαμαν δόγμα, αγνοώντας αυτό που η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, ως σύνολο που αποφασίζει οδηγούμενο από το Άγιο Πνεύμα, δογμάτισε και αποφάνθηκε πως είναι το ορθό. Έτσι, οι αιρετικοί έδρασαν με τρόπο διασπαστικό και για το λόγο αυτό ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν ακόμη και σήμερα την Εκκλησία. Με λίγα λόγια, αίρεση είναι η θρησκευτική εκείνη διδασκαλία που παρεκκλίνει από τη χριστιανική πίστη, όπως τη διαμόρφωσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι και η διδασκαλία των Πατέρων και των Αγίων της Εκκλησίας μας.
Μεγάλοι υπήρξαν οι αγώνες των Πατέρων εναντίον των ποικίλων αιρετικών, από τους οποίους άλλοι θεωρούσαν το Χριστιανισμό ως μια φιλοσοφική διδασκαλία σαν κι αυτές των αρχαίων Ελλήνων, άλλοι διέστρεφαν και αλλοίωναν τη διδασκαλία περί Αγίας Τριάδας, άλλοι τη διδασκαλία για το Χριστό, άλλοι τη διδασκαλία για το Άγιο Πνεύμα ή την Παναγία κλπ. 
Σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν αιρέσεις; Στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι, δυστυχώς, καταφατική: Ναι, υπάρχουν αιρέσεις, οι οποίες μάλιστα αγωνίζονται με όλα τα μέσα που διαθέτουν, για να διαδώσουν τις ιδέες τους. Καμιά φορά η αιρετική διδασκαλία βρίσκεται και ανάμεσά μας, όταν π. χ. ακούμε δικούς μας ανθρώπους να λένε: «Εγώ σέβομαι και αποδέχομαι το Χριστό σαν ένα σπουδαίο δάσκαλο ή σαν ένα καλόν άνθρωπο, όχι όμως και σαν Θεό!». Πρόκειται για μια σαφέστατη παρέκκλιση από την αλήθεια, δηλαδή για αίρεση, αφού εκείνος που το λέγει δεν αποδέχεται το Χριστό ως Θεάνθρωπο και Υιό του Θεού. Ωστόσο, όπως είπαμε, υπάρχουν και σήμερα πολλές και ποικίλες αιρέσεις και αιρετικές ομάδες (χιλιαστές ή μάρτυρες του Ιεχωβά, διάφορες προτεσταντικές ομάδες, παραθρησκευτικές οργανώσεις, διάφορα «φιλοσοφικά»ή «φιλανθρωπικά»ή «ανθρωπιστικά»σωματεία κλπ), των οποίων τα μέλη εμφανίζονται με το ένδυμα του καλού χριστιανού ή του καλού ανθρώπου και ισχυρίζονται ότι δεν χρειάζονται τα δόγματα, φτάνει να είναι κανείς «καλός άνθρωπος». Τι σημαίνει όμως «καλός άνθρωπος»; Όποιον κι αν ρωτήσεις σήμερα θα σου πει πως είναι καλός άνθρωπος. Επομένως, αυτό δεν φτάνει. Για να είναι κανείς καλός άνθρωπος, πρέπει να έχει και σωστή πίστη, σωστή «θεωρία». Διότι η καλοσύνη, για να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και να οδηγεί στον αληθινό Θεό, που είναι η πηγή της ζωής και της σωτηρίας, και όχι σε φαντάσματα σωτηρίας, πρέπει να στηρίζεται στην ορθή πίστη, αυτήν που διασώζει εδώ και είκοσι αιώνες η Εκκλησία και που την πότισαν με το αίμα τους εκατομμύρια μαρτύρων.

Ας κλείσουμε, λοιπόν, τα αυτιά μας σε όλους εκείνους που θέλουν να μας εκτρέψουν από τις παραδόσεις μας, από την πίστη στον Τριαδικό Θεό, στο Χριστό, στην Παναγία, στους Αγίους και στα Μυστήρια της Εκκλησίας, από όλους εκείνους που παρουσιάστηκαν ουρανοκατέβατοι, σαν όψιμοι σωτήρες και σαν δήθεν «γνήσιοι χριστιανοί» και ας μένουμε σταθεροί στην πίστη που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας, στην πίστη των γιαγιάδων και των παππούδων μας, στην πίστη που κράτησε ζωντανό το ελληνικό Έθνος τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια, για την οποία και πολέμησαν οι αγωνιστές όλων των αγώνων του Έθνους μας. Αυτή η πίστη όμως πρέπει να γίνεται καθημερινά πράξη και τρόπος ζωής, κύρια έκφραση του οποίου είναι η αγάπη. Βάσει αυτής της αγάπης και της σταθερής πίστης μας στην υγιαίνουσα διδασκαλία της Εκκλησίας μας, δεν μισούμε τους αιρετικούς, αλλά αποστρεφόμαστε απόλυτα τις δοξασίες τους. Η Εκκλησία μας είναι η κιβωτός της σωτηρίας. Ας μείνουμε κάτω από τη σκέπη της, για να περάσουμε με πνευματική ασφάλεια το σύντομο στάδιο αυτής της ζωής και να γευτούμε και τη μέλλουσα, αυτήν που ομολογούμε κάθε Κυριακή στο Σύμβολο της Πίστεως.