Οικουμενικό πατριαρχείο - Ιερός Ναός Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης

 

Φιλανθρωπία Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ένα από τα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ενορία μας και που με πολύ αγάπη..Περισσότερα

Κοινωνικό φροντιστήριο Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο της Ενορίας μας λειτουργεί 4 συνεχή χρόνια και..Περισσότερα

Ιστορικό Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Ήταν μεγάλος ο πόθος των κατοίκων της περιοχής Μπεντεβή Καμάρας και Παλαιού..Περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή

Πρόγραμμα του Ιερού Ναού Γενήσεως Θεοτόκου Μπεντεβή Ηρακλειου..Περισσότερα

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΜΟΔΑ

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας μας, ο άνθρωπος είναι μια ενιαία ψυχοσωματική ύπαρξη, μια ενότητα σώματος και ψυχής. Στην ενότητα αυτή, τόσο το σώμα όσο και η ψυχή είναι κτίσματα, δηλαδή δημιουργήματα του Θεού, γι’  αυτό και έχουν εξίσου αξία. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι το μεν σώμα φθείρεται με το χρόνο και διαλύεται με το θάνατο, ενώ η ψυχή, που ως κτιστή δεν είναι εκ φύσεως αθάνατη, μετέχει στην «κατά χάριν» αθανασία. Ωστόσο, ως δημιούργημα του Θεού ο άνθρωπος στο σύνολό του είναι «καλός λίαν», όπως διαβάζουμε στο βιβλίο της Γενέσεως (2,7). Επομένως και το σώμα του ανθρώπου δεν περιφρονείται, δεν είναι κάτι το κακό, αλλά έχει την ίδια αξία που έχει και η ψυχή. Την αξία του σώματος τη δείχνει και το γεγονός ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος, λαμβάνοντας όχι μόνο την ανθρώπινη ψυχή αλλά και το ανθρώπινο σώμα, δηλαδή όλη την ανθρώπινη φύση, την οποία και λάμπρυνε, δηλαδή την αγίασε και τη θέωσε, όπως έδειξε στη Μεταμόρφωσή Του, όπου το σώμα Του έλαμψε «ως ο ήλιος».
Στον Απόστολο Παύλο βρίσκουμε την πιο υψηλή διδασκαλία για το σώμα, όταν γράφει ότι «τα σώματα ημών μέλη Χριστού εστιν» (Α΄ Κορ. 6,15) και ότι το σώμα μας είναι «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19) και ζητά από τους χριστιανούς να δοξάσουν το Θεό «εν τω πνεύματι και εν τω σώματι» αυτών (Α΄Κορ. 6,20), τα οποία ανήκουν στο Θεό. Για τον Παύλο, λοιπόν, το σώμα δεν είναι ένας εχθρός που πρέπει να καταπολεμηθεί (όπως έλεγε ο αρχαίος φιλόσοφος Πλάτων), αλλά ένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να δοξάσει το Δημιουργό του. Πάνω σ’ αυτή τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής στηρίχτηκαν οι Πατέρες της Εκκλησίας και διατύπωσαν το δόγμα περί σωματικής αναστάσεως των νεκρών κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν όλος ο άνθρωπος, ως σώμα μαζί και ψυχή, θα εμφανιστεί ενώπιον του δικαιοκρίτου Θεού. Η τιμή που η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδει προς το σώμα φαίνεται και από την προσκύνηση των αγίων λειψάνων. Διότι, όπως γράφει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ολόκληρος ο άνθρωπος γίνεται θεός «κατά ψυχήν και σώμα δια την χάριν». Αυτή η θεία χάρη εξακολουθεί να βρίσκεται στα άγια λείψανα, αφού, όπως η ψυχή, έτσι και το σώμα των αγίων επισκιάστηκε από τη χάρη του Θεού και αγιάστηκε.
Η διδασκαλία της Εκκλησίας για το σώμα, που με λίγα λόγια εκθέσαμε παραπάνω, αφενός μάς λέγει ότι η φθορά του σώματος με το θάνατο είναι κάτι το πρόσκαιρο, επειδή και το σώμα προσμένει να ντυθεί την αφθαρσία και τη λαμπρότητα των αγίων, όπως μας την αποκάλυψε κατά τη Μεταμόρφωσή Του ο Χριστός, και αφετέρου ότι το σώμα μας θα πρέπει να το προσέχουμε, φροντίζοντας για την υγεία και τον ευπρεπισμό του, με επίγνωση όμως ότι ο τελικός του προορισμός είναι ο αγιασμός του και ο δοξασμός του στον μέλλοντα αιώνα. Αυτό σημαίνει ότι ο καλλωπισμός του σώματος δεν είναι αυτοσκοπός, όπως τον εννοούμε οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα. Αν ο τελικός σκοπός του ανθρώπου είναι να γίνει άγιος, να μιμηθεί δηλαδή τη ζωή του Χριστού, τότε δεν μπορεί όλη του η ζωή να εξαντλείται μόνο στο πώς θα θρέψει και καλλωπίσει το σώμα του, διότι θα πρέπει να θυμάται ότι έχει και ψυχή και θα πρέπει να φροντίζει και γι’  αυτήν.
Σήμερα, ωστόσο, σχεδόν έχουμε λησμονήσει την πνευματική πλευρά της ζωής κι έχουμε εγκλωβιστεί στις απολαύσεις του σώματος, για το οποίο διαθέτουμε τα πάντα. Μάλιστα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η «βιομηχανία της  ομορφιάς», δηλαδή οι βιομηχανίες ρούχων, παπουτσιών, αρωμάτων, καλλυντικών και όσων αφορούν τον εξωτερικό καλλωπισμό του σώματος, έχουν καταφέρει να πείσουν τον άνθρωπο ότι τα πάντα στρέφονται γύρω από το σώμα του. Δημιουργούν, λοιπόν, τη μόδα με τις διάφορες τάσεις της και, χρησιμοποιώντας τη διαφήμιση, τις επιδείξεις μόδας, τα περιοδικά μόδας κ.λ.π., καταφέρνουν να υποδουλώσουν κυρίως τους νέους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, στις επιταγές της. Πιστεύουν έτσι γυναίκες (κυρίως) και άντρες ότι, για να είναι αποδεκτοί, πρέπει να φοράνε συγκεκριμένα ρούχα και παπούτσια ή συγκεκριμένο άρωμα ή να κάνουν συγκεκριμένη κόμμωση, με λίγα λόγια να «πηγαίνουν με τη μόδα». Το κακό εδώ δεν είναι η μόδα καθεαυτή αλλά το γεγονός ότι ο άνθρωπος έχει γίνει δούλος της, έχει στερηθεί την ελευθερία του, υπηρετώντας τις μεγάλες εταιρείες, που τον θέλουν τυφλό καταναλωτή, πείθοντάς τον ότι η ελευθερία του εξαντλείται στη δυνατότητα επιλογής από διάφορες ποιότητες και είδη ρούχων ή παπουτσιών.

Η μόδα, λοιπόν, στο βαθμό που μας κάνει θύματά της, αφενός μάς στερεί την ελευθερία και αφετέρου μάς εγκλωβίζει στη λατρεία του σώματος, πράγμα που, όπως είδαμε, δεν είναι σύμφωνο με τη χριστιανική διδασκαλία. Αγαπούμε το σώμα μας, δεν υποδουλωνόμαστε όμως στα πάθη του. Διότι, όπως λένε οι ασκητικοί Πατέρες, ο χριστιανός είναι παθοκτόνος, όχι σωματοκτόνος. Αγαπούμε το σώμα μας, το φροντίζουμε, χωρίς όμως να γινόμαστε δούλοι του και συχνά να το εξευτελίζουμε, γυμνώνοντάς το κατά τις επιταγές της μόδας και εκθέτοντάς το σκανδαλιστικά σε δημόσια θέα και μάλιστα μέσα στο ναό, όπου πρέπει να μπαίνουμε ντυμένοι με ρούχα καθαρά και με την ανάλογη ευπρέπεια, δείχνοντας ότι έχουμε επίγνωση πως εισερχόμαστε σε χώρο ιερό, το ναό του Θεού.